Nazim Hikmet

E dashura ime

E dashura ime më përcolli gjer në Brest
pastaj zbriti nga treni dhe mbeti në stacion,
pastaj u zvogëlua, u zvogëlua, u zvogëlua…
mbeti sa një kokërr gruri në kaltërsinë e pafund.
Pastaj vetëm shina treni më mbetën në sy.
Pastaj m’u duk sikur ajo më thërriste nga Polonia:
E unë s’mundesha t’i përgjigjesha dot.
Treni ikte sikur kurrë s’do të ndalej.
Mua m’u zu fryma nga mërzia.
Pastaj mbi tokën ranore ranë fluturza bore ,
Pastaj unë befas e kuptova, ajo më vështronte,
ajo më pyeste:-“Më harrove mua?
Më harrove vallë mua”
Pranvera shkonte nëpër qiell këmbëzbathur dhe përbaltur.
Pastaj yjet u ulën kaq poshtë,
u varën nëpër telat e telefonit.
Errësira fishkëllente mbi tren si rrebesh.
E dashura nën një shtyllë telefoni priste.
Zëmra i rrihte
tak! tak!
Sikur ta mbaja në krahët e mi.
Shtyllat e telefonit iknin dhe vinin
Ajo qëndronte në vend.
Treni ikte sikur kurrë s’do të ndalej
Mua m’u zu fryma nga malli.
Por befas e kuptova, Eh! Kur e kuptova: Unë udhëtoja
në një tren vitesh… të ardhshme,
me një këngë gazmore në buzë,
ndarë përgjithnjë
nga qytetet dhe gratë e dashura ,
duke mbartur dashurinë
si një plagë shekullore.
Ikim…
Për ku vallë?
Përse vallë?

Koncert në Fa- minor

numër 1 J.S. Bah.

Në mëngjesin e vjeshtës në vresht bëhet përsëritja e hardhive në rrënjë, e bistakëve në hardhi dhe e dritës
në kokrra .
Nata në shtëpinë e madhe është krejtësisht e bardhë,
drita përsëritet në çdo dritare.
Gjithë shirat që bien mbi tokë përsëriten mbi pemë, mbi det.. mbi duar, mbi sy, mbi fytyrë,
përsëriten pikat e shiut që përplasen mbi xhama.
Në mëngjesin e vjeshtës
bëhet përsëritja monotone e ditëve të mia,
të gjitha të njëllojta dhe krejtësisht të ndryshme.
Përsëritet thurja e trikos, përsëriten yjet në qiell,
përsëritet fjala “të dua!” në të gjitha gjuhët e botës.
Në çdo gjethe që lulëzon përsëritet pema,
dhe në çdo shtrat vdekjeje përsëritet dhimbja që ther.
Në mëngjesin e vjeshtës bëhet përsëritja e dëborës
herë lehtë -lehtë, herë flokë –flokë,
përsëritet dëbora që tymnohet si mjegull
dhe shpërndahet gjithandej prej shkulmeve të erës.
Përsëritja e borës mbulon rrugët.
Fëmijët në oborr luajnë me topa bore
Në oborr fëmijët me topa bore luajnë,
Një plakë e moshuar kalon në rrugë,
Në rrugë kalon një plakë e moshuar.
Dhe nata mbulon shtëpinë e bardhë
Në mëngjesin e vjeshtës përsëritet drita në dritare.
Përsëriten bistakët në kokrra rrushi,
Përsëriten kokrrat e rrushit në dritë.
Të ecim gjithmonë drejt drejtësisë dhe mirësisë,
Të luftojmë gjithmonë për të drejtën dhe ndershmërinë,
Të fitojmë gjithmonë mbi të drejtën dhe të vërtetën.
Dhe lotët e tua të heshtura dhe buzëqeshja jote,
dhe dënesat e tua, e dashura ime, përsëriten.
Përsëritet e qeshura jote
në dhëmbët e bardhë dhe të ndritshëm.
Në mëngjesin e vjeshtës, në vresht,
rresht më rresht përsëriten hardhitë përsëriten bistakët, kokrrat e rrushit në dritë, drita në zëmrën time…Dhe të mendosh, e dashur, çfarë mrekullie…
Dhe e papërsëritura përsëritet.

Njerëzimi i madh

Njerëzimi i madh…
Në anije udhëton lart në kuvertë,
në trena, në vagonët e klasit të tretë,
në rrugë ecën në këmbë,
njerëzimi i madh.
Të jetosh pa shpresë?
Nuk mundet!

Arra

(Përkthim i lirë)

Unë jam një arrë e madhe
në parkun Gjylhane
me det dhe me gjëmime resh,
jam arrë e krasitur,
me trupin gjithë plagë
që askush nuk më sheh,
e askush s’ më vë re.

Unë jam një arrë e madhe
në parkun Gjylhane,
Shihi fletët e mia,
si luspa gjithë shkëlqim,
Porsi shami mëndafshi më drithëron çdo gjeth,
këput një fletë, e dashur,
dhe fshiji sytë e bukur.

Unë qindra-mijëra fletë prej saj i mbaj në duar,
Tani ato më duken
si njëqindmijë sy,
me njëqindmijë sy
unë shoh i mrekulluar , Stambollin edhe ty.

Çdo fletë troket- troket,
si zëmra me topane,
përmes çdo flete shoh Stambollin edhe ty,
Unë jam një arrë e madhe
në parkun Gjylhane
dhe për çudi atje askush mua s’ më sheh…
As ti
dhe as policët.

Shqipëroi SULEJMAN MATO